ذهنت رو آروم کن

کارهایی انجام بده که به ذهنت آرامش میده
نه اینکه ذهنت رو درگیر کنه
من به خودم افتخار میکنم… میدونی چند هزار روز طول کشیده تا برسم به امروزم؟
گاهی کندی، یعنی آگاهی. از دل آرامش، بهترین تصمیمها زاده میشن…
گاهی انتخاب سادهای پیش روی ماست؛ میتوان در ازدحام غر زدنها گم شد، یا با آرامش قدم برداشت و راه متفاوتی ساخت…
اینکه مهربون باشی، هیچ هزینه ای برات نداره، ولی با ارزش ترین کاریه که میتونی انجامش بدی…
تو فقط میتونی افکار ، احساسات و کلام خودت رو کنترل کنی. کنترل هرچیزی خارج از این سه، توهمی بیش نیست…
اگه هرچی ذهنت میگه رو باور میکنی، هیچوقت آرامش و خوشحالی پایدار رو تجربه نخواهی کرد…
انقدر رنج میکشی…تا نهایتا آگاه شی که اگه رها کنی رنج هم تموم میشه…
باید اول پایین رفتن رو تجربه کنی تا بتونی برای بالا رفتن تلاش کنی…
خوشحال نیستی چون زیادی فکر میکنی، زیاد فکر میکنی چون به خدا اعتماد نداری…
همه رو دوست داشته باش. همگی از یه خانواده ایم، با تمام تفاوت هامون…
انقدر درگیر بهتر کردن خودت باش که فرصت غر زدن و قضاوت کردن دیگران رو نداشته باشی…
به محض اینکه کسی یا چیزی رو قضاوت کنی در واقع داری طرز فکر خودت رو میریزی بیرون…
فقط چون اونجا جا میشی معنی این رو نمیده که اونجا جاته. جایی برو که بتونی اونجا رشد کنی…
آدم ها میان و میرند ولی نهایتا اونی که تو آینه میبینی قراره تا اخرش برات بمونه…
اگه توی کارت حس میکنی که خیلی داری زور میزنی، دلیلش اینه که نوع نگاهت به کارت اشتباهه…
نگران نباش، حتی اگه اون نتیجه ای که میخواستی رو بهش نرسیدی حداقل درس اون تلاش رو یاد گرفتی…