با ذهنت مهربان باش

با ذهنت مهربان باش
اگه توی کارت حس میکنی که خیلی داری زور میزنی، دلیلش اینه که نوع نگاهت به کارت اشتباهه…
اگه هرچی ذهنت میگه رو باور میکنی، هیچوقت آرامش و خوشحالی پایدار رو تجربه نخواهی کرد…
کم داری یا زیاد مهم نیست. مهم اینه که بلدی از همینی که داری لذت ببری؟
هرچیزی که به زبونت میاری اول از همه میره توی ناخودآگاه خودت و بعد شخص مقابل…
خوشحال نیستی چون زیادی فکر میکنی، زیاد فکر میکنی چون به خدا اعتماد نداری…
گاهی کندی، یعنی آگاهی. از دل آرامش، بهترین تصمیمها زاده میشن…
فقط چون اونجا جا میشی معنی این رو نمیده که اونجا جاته. جایی برو که بتونی اونجا رشد کنی…
اگه همیشه در حالت خوشحالی بمونی برنده ای… چرا؟ چون خوشحال موندن مهمه نه اینکه چند لحظه خوشحال باشی…
پیاده روی تنها فعالیتیه که خودش ذاتا در لحظه بودنه. هدستت رو بردار و یه آهنگ شاد بذار و قدم بزن…
یخوای بدونی حالت طبیعی انسان چیه؟ آرامش عمیق و شادی بی دلیل اگه توی این حالتی، بهت تبریک میگم…
من به خودم افتخار میکنم… میدونی چند هزار روز طول کشیده تا برسم به امروزم؟
تو پای به ره در نه و از هیچ مپرس، خود را بگویدت که چون باید رفت…
انقدر رنج میکشی…تا نهایتا آگاه شی که اگه رها کنی رنج هم تموم میشه…
بهترین تصمیم ها اون تصمیم هایی هستند که از ته دلت میگیری…به قلبت اطمینان کن…
همه رو دوست داشته باش. همگی از یه خانواده ایم، با تمام تفاوت هامون…
به محض اینکه کسی یا چیزی رو قضاوت کنی در واقع داری طرز فکر خودت رو میریزی بیرون…